Waar is… Boudewijn Dessing

Sinds 1 april bent u commissaris van Zorgcoöperatie Nederland, een samenwerkingsverband van zorgorganisaties.

“Dat is de meest recente toevoeging aan een waaier van functies die ik in de anderhalve jaar sinds mijn vertrek bij UVIT heb samengesteld. Mijn hele loopbaan passeert de revue. Mijn perioden als zorgverzekeraar en ziekenhuisbestuurder zie je terug, maar ook mijn tijd in de waterbouw bijvoorbeeld in mijn adviseurschap bij Royal Haskoning. Ik heb mij altijd voorgenomen om op mijn 58-ste terug te treden en dan weer nieuwe dingen te gaan doen.”

U hebt als zorgbestuurder nogal eens pittige uitspraken gedaan.

“Tja, de zorg is – gelukkig – in dit land collectief georganiseerd en wordt dus sterk politiek bestuurlijk bepaald. Vanuit de verzekerde/patiënt geredeneerd hoef je het daar niet altijd mee eens te zijn en dat ontlokt een mens nog wel eens kritiek.”

Wat vindt u nu van de stand van zaken, hoe doen de huidige bewindvoerders het?

“Gezien mijn vele functies is het niet aan de orde om ongeremd mijn persoonlijke mening in het openbaar te ventileren. Ik vind het een goede zaak dat Ab Klink de vrij onderhandelbare dbc’s geleidelijk uitbreidt. Hij neemt niet al te grote, maar wel beheersbare stappen. Jet Bussemaker heeft een lastiger dossier. Het is moeilijk een plafond te handhaven op de AWBZ-aanspraken.”

U zit met beide bewindvoerders in het zorginnovatieplatform.

“Dat ze daar zelf de handen uit de mouwen steken als voorzitters is tekenend voor hun serieuze aanpak. Het innovatieplatform richt zich vooral op oplossingen voor het toekomstige personeelstekort. We moeten naar een gestandaardiseerde aanpak toe. We hebben ideeën en belemmeringen geïnventariseerd en de randvoorwaarden vastgesteld om goede voorbeelden in één keer overall in te voeren.”

U was nog bij UVIT toen de bom van de stelselherziening losbarstte?

“Dat heb ik volop meegemaakt. Het heeft mij menig grijze haar opgeleverd. En we zijn er nog lang niet. Concurreren op kwaliteit komt nog nauwelijks van de grond. Daarvoor ontbreekt de transparantie bij zorgaanbieders. De verzekerde heeft een natuurlijk wantrouwen tegen het advies van zijn verzekeraar voor een bepaalde zorgaanbieder. Er is een enorme cultuuromslag nodig om het keuzegedrag in beweging te krijgen. Ik heb altijd gezegd: geef dit systeem jaren de kans. Heb geduld.”

U bent ook commissaris bij de Publieke Omroep, dat lijkt een heel nieuwe wereld.

“Dat was inderdaad onbekend terrein, maar er is ook veel herkenbaars. Ook hier professionaliseert het toezicht. De positie en houding van bestuurders, ‘toppers’ en artiesten binnen de verschillende omroepen vertoont gelijkenis met die van medisch specialisten en maatschappen binnen een ziekenhuis. Over het programmeringsmodel heeft men steen en been geklaagd, maar sinds de invoering is de waardering voor de publieke omroep fors gestegen.”